Naar een verhaal van Joep uit GTH1d
Iedereen in het grote, fijne Kerstdorp was stomverbaasd toen er ineens een wolf en een kat door de lucht kwamen gevlogen.
Het was niet zomaar een wolf, en ook niet zomaar een kat.
Het waren de Kerstwolf en de Kerstkat — bekend van hun jaarlijkse kattenkwaad.
“Oh nee,” riep een van de elfjes, “daar zijn ze weer!”
Voordat iemand kon reageren, scheerde de Kerstkat rakelings over het dorpsplein. Hij schopte een paar verbaasde elfjes opzij en vloog met een sierlijke sprong richting de grote kerstboom in het midden van het plein. De boom begon te trillen en te gloeien in alle kleuren van de regenboog.
De Kerstwolf kwam achter hem aan en riep:
“Heb je de ster al?”
De Kerstkat, met zijn dikke oranje vacht vol sneeuw, hing half in de boom. “Bijna!” riep hij. Maar op dat moment gebeurde er iets vreemds: de ster kwam los — en vloog de lucht in!
Samen sprongen ze erachteraan.
Ze vlogen hoger en hoger, tot boven de wolken, waar de ster zo fel scheen dat ze hun ogen moesten dichtknijpen. Toen hoorden ze een diepe stem:
“Wat doen jullie met mijn licht?”
Het was de Kerstman zelf, die uit de hemel verscheen, met zijn handschoenen vol vonken. Hij pakte de ster voorzichtig beet en keek naar de twee dieren.
“Jullie bedoelen het goed,” zei hij glimlachend, “maar licht steel je niet, dat deel je.”
Hij tikte zachtjes tegen de ster, en er dwarrelden kleine lichtjes naar beneden — alsof het sneeuw van goud was.
Daarna bracht hij de Kerstwolf en de Kerstkat weer veilig terug naar het dorp.
De elfjes klapten.
De kerstboom straalde.
En sindsdien weten alle dieren in het dorp:
één ster is genoeg,
zolang je samen straalt. 🌟
